Mavi

Ben mavi
Fezadan süzüldüm yastığınıza
Umudun, ışığın rengi
Sarı sabrın ikiz kardeşi
Öylesine mavi
Göğün kumral mavisi
Denizlerin laciverti
Bulutların gri mavisi

Ben mavi
Huzurun göbek adı
Sevmeyi de bildim ölümüne
Nefreti de ciğerlerim soludu
Ömrümü tüketme heveslilerine

Ben mavi
En gerçek adım bu benim
Yalanın karasından uzak
Meleklerin nur mavisi

Ben mavi
Işığımı görene 
Masmavi umudun rengi
Yüreğimi taşla ezene 
Akrebin zehir mavisi
Ölümün rengi

Amok Koşucusu / Stefan Zweıg

"Elimizde kalan son insan hakkı herhalde şudur: Canının istediği şekilde geberme hakkı... ve dışarıdan bir yardımla rahatsız edilmeme hakkı."

Pek çok türde olağan dışı ve oldukça etkili, yetkin eserler veren Viyana doğumlu Stefan Zweig, bir kez daha sarıp sarmaladı ruhumu. Yaşamı boyunca kafasını meşgul eden ölüm hakkını, eşiyle birlikte intiharına kadar devam ettiren yazar, bu eserinde de oldukça ilginç bir bakış açısı sergiliyor.

Amok, Malezya halkında görülen bir çeşit delilik, anlamsız saplantılar sonucu ortaya çıkan ölümcül bir delilik hali. Önce durgunluk, kararsızlık, kibir, nefret sonra da birden beliren koşma arzusu, kudurma belirtileri, tiz çığlıklar...

Affediyorum / Deneme

        Affediyorum

          Nefret yüreğe ağır bir yüktür, ben taşıyamam o yükü. En iyisi evrene havale etmek… Dünden bugüne, canımı yakan, yakıp yıkan, haksızlıklar yapan, yolumu tıkayan, günahıma giren her kim varsa, nefretimi hak eden herkesi affetmeyi seçtim hep. Eş, dost ya da elalem… Çelme takan, emeğimi çalan, yüreğimi acıtan, tökezleten, ruhumu inciten herkesi… Kendim için, affediyorum.

Ben Mavi

Ben mavi

Fezadan süzüldüm yastığınıza

Umudun, ışığın rengi

Sarı sabrın ikiz kardeşi

Öylesine mavi