Mavim

Anımsıyorum

Ne vardı ortalıkta maviden başka

Sadece bir martı - o da maviyle beslenen -

Gördün mü demiştim kendi kendime

Mavilik de çocukluk gibi

Unutulmayacak hiç.

Edip Cansever

Renklerin şahı, rüyalarımın perisi mavi... Sadece bir renk değil, bir zenginlik aynı zamanda, umudun, yaşama sevincinin, hayalin, sevdanın zengini mavi...

Aman nazar değmesin diye diye her yere taşıdığımız, bunaldıkça başımızı göğe çevirip derin derin soluduğumuz, denizin beyaz köpükleri arasından bakıp en güneşli sabaha gülümsediğimiz  mavi...  

Mavim benim en derin umudum, hangi renge karıştırırsam karıştırayım, hiç gücenmeyen, hep umut yüklü resimler boyadığım mavi... Güven veren, huzurlu enerjisiyle dinginliğimin sahibi mavi...

Merhabayı esirgeyen herkese uzattığım sevgi çiçeğim mavi, mavim, en güzel rengim, sessizliğimin sesi mavi...

Ömrüm

yine ak çağıl çağıl
ömrüm kara toprağa
pembenin en soluk yüzü
savurmadan beni karlara
ömrüm yine ak
çağıl çağıl kara toprağa

haine zalime inat
ömrüm dön kara toprağa
bak bağrını açmış bekliyor
dikensiz güller arasında
yine ak çağıl çağıl
ömrüm dön kara toprağa

Unutursam Yok Olacak

bir kıvılcım 

bambu yapraklarının arasında

solgun, cılız parlamakta

 unutursam 

yok olacak biliyorum 

hatırlarsam 

yaşayacak bir süre daha

 ateş böceği misali 

bambu yaprakları arasında

 unutursam 

bir daha asla 

eskisi gibi olmayacak hiçbir şey

 ve bir kıvılcım

 parlamayacak bir daha

 sessiz ıssız düş dünyasında

Güller Açar Koynunda

An gelir

Yanağımı ıslatır acı sular 

An gelir

Güller açar koynunda

Dikenli de olsa fark etmez

O benim oldukça

Şimdi ben

Bahçıvanım bu hayatta

Adım sonsuz sevda…

Mavi

Ben mavi
Fezadan süzüldüm yastığınıza
Umudun, ışığın rengi
Sarı sabrın ikiz kardeşi
Öylesine mavi
Göğün kumral mavisi
Denizlerin laciverti
Bulutların gri mavisi

Ben mavi
Huzurun göbek adı
Sevmeyi de bildim ölümüne
Nefreti de ciğerlerim soludu
Ömrümü tüketme heveslilerine

Ben mavi
En gerçek adım bu benim
Yalanın karasından uzak
Meleklerin nur mavisi

Ben mavi
Işığımı görene 
Masmavi umudun rengi
Yüreğimi taşla ezene 
Akrebin zehir mavisi
Ölümün rengi

Bir Ekim Sabahında

Saksağan şarkılarında

Bir ekim sabahında

Hırsız bir kuş kondu yine balkona

Şenşakraklığına aldanma

Uzun kuyruğuna

Işıltılı tüylerinde yanan aleve

Kanma güzelliğine

Hırsız kuş bu saksağan

Alaca kargam sabah kuşum 

Şakrak şarkılarla, topladı

Yuvasına ne bulduysa

Yine bir ekim sabahında
...

HANİ KUŞLAR ÖZGÜRDÜ

Hani kuşlar özgürdü baba? Tarla kuşlarını gördüm yine Hazin tarla kuşlarını Yol kenarlarında Tarla kuşları,hüzünlü,yorgun ve aç... Hani kuşlar özgürdü baba?.. Yerdeki kuru ekmeği gagalayan kuş mu özgür Yavrusuna bir tas çorba kaynatabilen anne mi?  Hangisi daha özgür ki? Akşam evine ekmek götürebilen baba mı?... Hazin tarla kuşları,yol kenarında Çöplük yığınlarında Özgür tarla kuşları... Sokak kuşları,sokak çocukları… Aç,sahipsiz ve de yorgunlar Hangisi daha özgür baba? Hani kuşlar özgürdü? Bir kanat çırpışıyla, Hayaller ülkesine uçup giderlerdi hani? Hani yürek kocamandı baba? Dünya kocamandı hani? Öyleyse niye aç tarla kuşları? Yetmiyor mu büsbüyük dünyanın nimeti? Çocuklara artıran olmamış mı? Hani özgürdü kuşlar? Sokak çocukları da mı özgürdü yoksa? Çöpe atılan bir saatlik bebek, Yuvaya terk edilen minik bir yürek!. Sevgi yoksulu yalnız kalpler... Öteki sıcak evinde Çöpe atarken mi daha özgür  Kuruyan ekmeği Beriki çöpte yiyecek ararken mi?.. Söyle baba! Açın halini bilmeyen zavallı tok insan mı?.. Hangisi daha özgür? Söylesene Biz özgür müyüz baba? Çocuklar da özgür mü baba? Alin’nin pabuçları yırtık Su alıyormuş yağmurda Makarna yemekten beyni gelişmiyormuş Saman kafa diyorlar ona Bir de Pırtık Ali derlermiş  Okuldan sonra sokakta oynarken Üstü başı yırtıkmış zira Hep yarı çıplak Zaten ev de soğukmuş Yanmazmış sobaları Söyle Ali özgür mü baba? Tarla kuşları gibi Açken ve de yoksul Cılız ayak bilekleri çıplak Üşürken minik parmakları Düşleri bile yoksul... Söylesene O da özgür mü baba?

Kim Derdi

Kim derdi ki

Güneş doğmayacak bir daha

Dereler akmayacak 

Şırıl şırıl

Yazmayacak kalem

Kim derdi ki açmayacak bahar

Gül kokmayacak bebek

Ve gün ışımayacak arsızca!..

Sessizliğin Ölümü

Mavi beyaz bir göğün altında

Sessiz ve şaşkın bir serçe ağlıyor

Bir çağlayan akıyor, isteksizce bir yanda

Koca çınar yan yatmış öte yanda

Dallar yorgun, küskün

Ve bakıyor bir serçe, üzgün

Ne anlamsız bir mart ayazı bu

Hani nerede bahar?!..

Bakış Açısı

Işığı görmüyorsan

Ayın neresinde durduğuna bak!

Zifiri karanlığı görüyorsan

Işığa balçık çalan ruhuna bak!

Pişmanlık

Gözyaşının da kokusu varmış

Bir de rengi

İkisi de beyaz

Ne var ki

Ben çekemem içime

Duru su gibi

İçtikçe solar, kokladıkça dolar

Ciğerlerime

Beyaz...

Acının da kokusu varmış

Bir de rengi

Kapkara, düşlerim gibi

Ne var ki

Ben düşemem içine

Sabahsız bir gece gibi

Düş'tükçe solar, kokladıkça dolar

Düşlerime

Siyah...

Pişmanlığın da kokusu varmış

Bir de rengi

İkisi de gece mavisi

Ne var ki

Ben dönemem geriye

Keşkesiz gün gibi

Baktıkça acır, andıkça yanar

Dünlerimde

Mavi...

Mavi

Mavi kadar çok olsam

Kimileyin açık, gök mavisi

 Karanlık kimileyin, gece mavisi 

Mavi kadar kararsız

Ve de engin olsam

Işık, gök, deniz

Ve de umut kadar mavi

Bulutlar uçsa üstümde

Ve kuşlar...

Balıklar yüzse göğsümde

Deniz mavisi

Mavi gibi coşsam

Coştukça mavi dolsam

Bebek gözleri gibi

Süt mavisi

Dünya Dar Bugün

Çocuk olsam, diyorum

Yok yok, olmaz

Çocuğa dünya dar bugün

Kadın olsam, diyorum

Vazgeçtim, olmaz

Kadına dünya dar bugün

Adam olsam, diyorum

O da zor

Adam olana dünya dar bugün

İnsan olsam, diyorum

Yok olmaz

Baksana, insanlık kimlere kalmış

İnsan olana dünya dar bugün

Su

Çakıl taşlarını unutarak

Döküle saçıla akar durur

Her parçası bir yerlerde

Bölünerek bin parça gurur

Yolunu bir gün bulur elbet

Lakin

Lakin

Vakit doldu dolacak

Sinsi düşman, hınzır

Kapının ardında gizlice 

Bekliyor, vurmaya hazır

Yazdım sayfalar dolusu

İçi dolmadı sözün

Bekleme

Şeytan 

Git işine

Anlatacağım bir gün

Göktaşı

İki taş düştü gökten

İki yıldız kaydı sanki

Biri karalara büründü de

Apak oldu biri 

Toprağım kan kırmızı

Alev düştü göğsümden

İki taş

İki yıldız misali

Kayıp düştü gönlümden

Fakir

Firkatin yaktı gökteki lambayı

Ağlamaktan kör oldu beyaz bulut

Kahrettikçe  döktü incilerini

İlk bakire, adı umut

Reyhan kokan dağlarda

Kısa Kısa...

Kapkara

Ezelden Ebede

...

Tanrı’nın sol yanında

O’na çeyrek kala

Ölüme daha yakın

Şimdi her şeye düşmanım

Horoz İbiği

Kadife yumuşaklığında

Kırmızının alazında

Belki ben de doğdum

Horoz ibiği çiçeğim

Senin kollarında

Sınır tanımayan 

Bir bulut yumuşaklığında

Uyuyup yeniden doğdum

Sevda çiçeğim

Senin sıcaklığında