Nereye

"Cahildim dünyanın rengine kandım"   Neşet Ertaş

Dünyanın rengine kanma dostum! Her şey yalan, her yer talan... Ne sevgiye aldan ne para pula... Sanal bir alemin ortasındayız aslında. Her şey yalan, her yer talan... 

Ölümü gösterip sıtmaya razı ettin, ey hayat! Bugün varsak yarın muamma... Geldik gideceğiz elbet, bilmem kaç metre kumaşla. Aldanma! 

Kime bu öfke, niye bu feveran?  Hangi neden yol açtı bu yıkıma, kime kalmış ki dünya! Ne dünyanın rengine kan ne nefsin alazına, ama kavun ama kelek, artık bahtına ne çıkarsa...

Kaşıkla verip sapıyla gözümüzü oydun, ey hayat! Bu da geçer, diye diye tükettik ömürleri. Ağlaya ağlaya kan fışkırdı göz pınarlarından. Zira her şey yalan, her yer talan...

Nereye dostum, bu gidiş nereye? Dünya malı dünyanın yükü oldukça, sırtındaki kamburla, hangi yola, hangi güçle?!.. İlelebet kalan hiçbir fani yoksa, bu heves niye? Söyle nereye?

Bizim Mahalleden...

Bizim mahalleden bir kız çıktı, düştü yollara. Kucağında et bebek, tek oyuncağı çocukluğunun. Bizim rüyadan bir kız çıktı, vurdu kendini taşlara, hayaller kurdu. Soğuk betonda uykuya daldı, sardı bebeğini çullara. Bilmezdi hayatın oyuncaklarını, hayatı oyun sandı. Bilmezdi insanın insanla oynadığını. Beş taş oynardı o, adam asmaca ve de atlas oyunu... Sanırdı ki dünya kocaman, insanlar sevgi dolu...

Bizim mahalleden çıkan kız, büyüdü. Taşları çalındı eteğinden, et bebeği parçalandı. Bizim mahalleden çıkan kız yoruldu. Güveni sarsıldı derinden, oyunlar kabusu oldu. insanla şeytanın dostluğunu gördü. Yıkıldı, savruldu duvardan duvara. En sevdiklerinin elinden vuruldu. Kaldırıp kaldırıp fırlattı duvara canım dedikleri, adam asmaca oyununda darağacını ipi oldu, boynuna dolandı hayat.

Bizim sokaktan bir kız geçti. Geçti de gitti. Sevemedi buraları, ölümü sevemedi. Sevemedi yalanı, sahte insanları... Oyunlar oyun olmaktan çıktı, ruhlar kirlendi. Bizim alemden bir kız çıktı, geçti gitti...